Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 3, 1, fol. 56v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.96.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 55r); this page is its left half.
The machine reads it as
- Quando quidem qui ad justitiam erudiere
- multos quasi stellae fulgebunt. Itaque F quo
- major quisque est, hoc si sapit felicior erit.
- eaque a sed et eo infelicior, si rationem
- administrationis reddere non potest. Caeterum
- amor ipse Dei satis magna cuique merces
- erit, pro mensura sui gradus: q nam
- omnium animi affectuum amor odiumque efficacissimi
- sunt, et fum sel nihil esse felicia potest
- quam amare quod perfectissimum sit, eoque
- Semper potiri. Inde enim maxima
- animi voluptas, et quod caput est, perpetua
- expectatia etiam in maxima fortona, expectatio
- securitas majoris securitas. Est autem
- voluptas sensus cresent grescentis nihil aliud
- quam sensus crescentis perfectionis. DE
- autem perfectio quodammodo in nos transfunditur
- intelligendo atque amando cumque inexhausta sit, nec tota simub intelligi possit
- quo magis in rerum interiora admittemur
- eo major admirationis materia nascentur
- alter am delectationis novae materia
- nascetur alternattene perpetua admintione rerum novarum, atque subsequente, earum intellectus
- ac perceptione Hac illi demum satis intelligunt capiunt
- si sciunt, quam sit pene atque ad eestasuu
- usque jucundum novas semper admirandasque
- a
- Sed abripior argumenti spavitate, quanquam
- de eo nimia dici pon possint, neque omnes
- quid amor quid visio Dei satis recte asscensi
- videantur: nam si intelligerent, non
- possent non commoveri.
- jam principus conscientiae regendae
- disciplina inaedificanda est, quae j
- institiam universalem complectitur, deus
- nam si DEus non esset, sapientes
- ad caritatem non ultra obligarentur, quam
- ex usu suo esset. Deus autem exe accedens efficit
- ut omne honestum sit utile et
- omne toupe turpe damnosum, utque qui publici
- boni causa et etium se morti et
- cinciatibus exponeret non ideo desipere
- judicaretur
- itaque Elementa juris naturalis tradituro primum
- expononda essent juta proprietatis principia institiae communia, de Caritate sapientis
- +jus privatum seu
- deinde communia deinde institia praecepta institiae
- commutativae, de eo quod feret observaletur; inter homines quatenus
- hos qui aequales haberantur, tertio vec de sstributione de dispensatione pus publicum de dispensatione
- bonorum malorumque pullicorum, pro singulorum portione
- inter inaquses communium inter inaequales ad majus commune in hac vita bonum
- commune hujus vitae bonum. Quarto jus internum
- de obligatione erga Dem de virtute universa
- et obligatione naturali erga DEuM, ut felicitati
- sunt Elementa juris legitimi humani ac divini, tum in
- perpetuae consulamus.
- dumari in repubtica nostra, divini in Ecclesia universali
- jus autem legitimum trudetur, enumerando officia
- Epublica nostra, tum intersgentes
- magistratium, et privatorum lops quae legibus (sub quibus me mores comprehendo)
- legibus definiuntur.
- + in hac vita
- et satis est
- et
- nam satis Deum
- efficere, ut quo magis
- amamus, eo magis fruamur
- aspectu et amore suo
- Fneque ad honestatem nisi qoue
- suae perfectionis causq
- que cujus in hac vitar
- brevitate,
- st
- imgortalis non est
- ratio satis haberi
- non posset
Cite
Leibniz-Handschriften zur Jurisprudenz LH 2, 3, 1, fol. 56v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068398:0112?run=74