Leibniz Legible

Machine transcription of the Leibniz Nachlass

Search the Nachlass

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 9, fol. 6v

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.94.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

The machine reads it as

  1. vena
  2. seuopositione prorsus quemadmodam duplex ratio farit problemata imposribilia) nonverm resolvantur ad
  3. in aequationem contradectonam altra cum resolvim in imuginariam quantitatem, cujus nullus intelligi pd
  4. situs. Egregium hoc simulacium eorum quae nec sunt, ne erum fuere necisunt nec erunt.
  5. propositio
  6. haec necessurici est: Quicquid futudum est id futurum esta No m Factum infectum reddi
  7. o non potest. Impossibile est Petrum non fuiss. Ergo setrum fuisse meressarium est. Ergo praterita
  8. peti existentia nresparia est. Eode modo demonstrobitur; Extremum judicium veniturum pro positer necessario
  9. est sed est in his lusus. A
  10. Cum sommicamus Patatia, ea existere recte negamus. Existere ergo non est sentiri; sensionum
  11. nostrurum verarum a falsis nullum est altud discrimen, quam quod sensiones verae sunt consentiontes. seu
  12. quod praedictiones de iis nostra verae sunt; ut Eclipsibus. Rti sensio ergo non est verum existentia
  13. quia fateniur existere quae non sentiantur. Deinde ipsa sensionum cohaerentia deber ab aliqua
  14. briri causa.
  15. Existentia ergo est ratro illu cohaerentia sensionum est qualitas subjecti qua sit
  16. ut chaerentes habeamus, sensiones. Unde intelligi potest etiam existere qaae non sentiantur. cum
  17. qualitas illa existere possit, etsi obmostrum defectum, non sentianturres. Ipsas existere sensiones nobis
  18. est indubitatum. Ergo et sentiens, er scusionis ccausam. sensiones existere au perse noturi quae
  19. Ego notio communis ob quam lam sensiones nostras quam objecta dicamus existere. Cquando
  20. protumus Videntarur probare verum existentiam, quatenus ex sensibus nostris sentionibus
  21. necessaria vel probabili consequentia sequuntur. Supponimus ergo tum sensiones nostras existere
  22. tum id quod ex ipsis sequitur existere.
  23. etiam quae e per consequentium sentiuntmr.
  24. vel videmus
  25. est ergo existere sensione consequi. Possumus dicere sentiri
  26. Sed melius dicemus sentiri a nobis patatium quod sommamu
  27. Cum cogitamus sogitationem aliud cogitamus quam cum figuram e motum. Nullum extensum
  28. Cogitatio non est consequentia extensionis.
  29. cogitationis
  30. Non aeque certum, quod extensio non sit consequentia
  31. Nons id est propositio haec ta non est necessaria omne cextensum est cogitans
  32. spatium tiusve pars non possunt cogitare. Id cujus natum in eo consistit ut cum alio simili in eodem spatio
  33. esse non possit, non posse cogitare, non aeque demonstrabile. Videlur demonstrabil, quod quicquid habea partes separabiles
  34. non possit cogitare.
  35. si linea maxima quae a dato puncto sii datur purrum toci possit, est quantitas sequitur esse medium
  36. in linea maxima utrinque producta. Imo hinc sequitur esse ad aliquod totius spatii punctum medium.
  37. ilacue hoc modo universum habebit centrum, et diametros sed fine carentes si ub aliquo puncto ad
  38. centrum ducatur recta cuidam dicnutio perpendicularis,
  39. potest duci linea maxima rectu
  40. A dato puncto ad datum punctum non
  41. Eodem modo quo metium est punctum in universo
  42. erit et medium punctuam in aeternitate. Quaeritur an hoc punctum medium jam transierit. et
  43. quanto hinc absit intervallo. In medio univesi puncto, medio aetenitatis inftanti mira fier incesse est.
  44. potest fieri ut medium si aeternitatis punctam hunc absit tempore infinito, ei mediu
  45. spalii linea infinita. Veniente medio aeternitatis puncto dici posset de Deo, eum dimidiam suae
  46. AnDEy sit mens et an Deus afficiatur voluptate
  47. veitae partem transegisse.
  48. DEq intelligit, quia agit in se ipsum. Agit autem in seipsum, quia est causa sui. Caeterae
  49. mentes se non producant, etsi se mutent. Deus conservat se ipsum
  50. etsi continne non reproduent,
  51. videndum an conservatio contipua productio
  52. scripsi aldcuburgio sequentia. bgi nuper diatribem Boylis De studio Theologico non cgnlemuendo, quae me
  53. mire affecit et inila voluntate confinuavit, quae mihi ut nosti jam dudum fuit scientam de mente tractandi per Geomehriras
  54. demonstrationes. Multa in hoc genere mira a mesunt deno stipta abservata, quae aliquundo quopar est
  55. rigore ex posita dubo. Cartesianis quibusdam non acquiese. hulta inaedificantur ideis, quae mihi sophismatis
  56. si
  57. suspecta sunt. sed & in corpore necessario aliud quiddam ab extensione, quare discrimem mentis et na teriae nondum patet ex diseri
  58. mrine cogitationis et extensionis. Aliud nobis princirium dedit t dedit natura rerum ex quo patet peregitat anentis
  59. directa demonstratione quae eunque a Scholastitis a realeriamo M. a Cartesio, alusque ex entis illius notione ducuntur, cu
  60. essentia est exestere, ea stamdiu dacillant, quandium non constat, an tate haspossibilesit, sive intelligi possit. Pronum
  61. etiare salia facile est, intelligere non aequie. posito taleers esse possiblle soc aliquam esse ideam respondentem nis
  62. vocabiis, aliqe sequitur existere tale Ens Multa videmum nibis cogitare (confuse scilicet) quae tamen implicant, exegci
  63. causa Namem omnium numerorum. Unde valde puspecta nobis esse debet, notio infiniti, et minimi et maxiuri et
  64. rafectissimi et ipsius omnitatis. Neque fidendum his nctionibus, antequam ad illud criterion exiganturuod mihi
  65. agnoscere videor t quod velut une chanica ratione, fixam et visiblem, et ututa dicam inresstibilem redai verlttem quae
  66. nobis inexplicabili beneficio tributur est ii ratura Haec Alegeora, quam tauli fermis Mersso genecalis elius artipr
  67. non nisi pars est id tamen praestat ut orrare ne possimus quidem, si velimus e ut veritas quasi picta velut madinae oe
  68. carta expressa describatur deprehendatur. Ego reo agnosco, quicquid in hoc genere praetet Algebra mon nisi superioris scentiae
  69. beneficium ere quam nunc combinatoria num dpracteri pica appellare solceo longe diversam ab itla quae auditis his
  70. vocibus statia alicui in mente venire possent. Hucus imrabilem vini ac potestatem praecepttis aliquando et speciminbi
  71. me explicatur pero, si sauttas atque totcum fuerit. Non possum hic puncis verbis rei naluram coplecti, illud tamen
  72. ad humam ae prentis perfectionem efficacius concipi posse ac recepta hacphito siphandi
  73. ratione fore tempum et mox fore, quo de DEo ac mente, non minus cert quam defiguris ac nundis habeamus
  74. ausim dicere, nihill faeile
  75. quo madinatinventio non difficiliorent, quam constructio problematum eometricorum exhaustisque his studis
  76. ex infinilorum theorem alum etegmitissima supererunt harmonia cadces diservandae tunc luages quam cinendae ad
  77. form eu antu dogn est,
  78. totam tuc homines redibumt naturae indugationem, quae unquam in potetae futura est. Mrm experimenti ingenio et cadusstire
  79. utro
  80. mines nost
  81. usaquatem ipsu quo
  82. aliquando adfinem perductui

Cite

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 9, fol. 6v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068583:0012?run=74