Search the Nachlass

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 6r

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 7v); this page is its right half.

The machine reads it as

  1. Phaedo Platonis contractus
  2. Martii 1676
  3. quidem et mente, sed ex consuetudine exercitationeque acquisitam, eos his
  4. feliciores apum et formicarum speciem indueres et rursus denique
  5. in humanam redire formam: in Deorum vero genus nulli fas
  6. est pervenire, pralter eos qui discendu cupiditate flagrantes
  7. et philosophati sunt, et puri penitus decessere. Hi nec paupertatem
  8. formidant, nec contemtum, nec corpori fingendo vivunt, sed
  9. animum colunt: hiis jam vivis philosophia paulatim animum
  10. a
  11. corpore solvit; ostendens quam faltax autorum auriumque judicium
  12. suadetque ab iis discedere, quatenus illis haerere non summa d cogit
  13. necessitas; seque in seipsam revocare, nec ulli credere proterquam sibi
  14. quatenus scilicet ipsa per seipsam intelligat quod libet goram quae
  15. per se existunt qua vero ipsa per alia consideret, quaeque in aliis
  16. alia sint, qualia sensibilia sunt, eorum nihil verum existitare
  17. Itaque philosophus illud considerat, qui vehementer doleat, aut delectetur
  18. aut cupiat, aut metuat, non ideo tantum nocere sibi, quod pecunias
  19. consumet aut aegrotabit, sed quod animi puritati officiat, quanquam
  20. hoc quod omnium damnorum maximum est, homines non animadvertant.
  21. xquare nec illud philosophi est, animum semel ad altiora erectum
  22. ruis alternis immergere sensibus, et atternis nunc polluendo se, minc
  23. purgando, ealternis ludere, aut ligando soluendoque mentem, Penelopes telam retexere,
  24. telam ordiri, sed agnitam semel veritatem constanter sequi, certum
  25. eoste hanc vitam ad quiddam aeternis divinisque cognatum migrantem, debere se
  26. humanis eximi malis. Qui hoc animo est, non metuit, ne corpore
  27. soluta corporis compage omnis in ventos vita recedat.
  28. cum haec socrates dixisset, longum factum est sitentium,
  29. omnibus tacite dicta recolentibus, cebes vero et Simmias parumper
  30. invicem colloeuti sunt. Nos vero intuitus socrates, si alia quaedam agitatis
  31. nihil dico, si vero aliquid hic desideratis, ne vereamini eloqui
  32. Tum simmias, dubitavimus ego atque hic Cebes an tibi ultra interrogando
  33. negotium facessere hoc rerum statu conveniret, sed vicit amor discendi,
  34. ne aliquando nobis ipsi exprobremus, quod nunc siluerimus; sed et
  35. extortatio tua animos fecit. Itaque eo redit dubitationis nostrae
  36. caput, quae de anima a te tam praeclare dicta sunt, dici, posse
  37. de harmonia, aliisque id genus, nam et ipsam esse infvisibile quiddam,
  38. et incorporeum, et perpulchrum, et divinum in lyra rite temperata
  39. at ubi quis fides inciderit, nullum esse, nisi quis argumentis quibustu,
  40. conficere velit, cum lyrae fides tempore ad putrescendum indigeant
  41. parmoniam illam longe diviniorem, non posse statim perire
  42. vide ergo quid illis respondeas, animam quandam temperationem
  43. esse qualitatum corporis, ac turbata concinnitate primam interire.
  44. Tuni Socrates, memoranda sunt, quae objicis, simmia, sed et
  45. (ebetem si placet audiamus, si quid illi separatim displiceta Tum
  46. Cebes, ego nere diffitea a te nisi grave dictu esset, demonstratum dicerem
  47. eutarem, quod anima fuerit ante corpus, sed et illud quod nondum
  48. concedit simmias, tibi annuo animum corpore validiorem ac diuturniorem
  49. esse, sed non ideo sequi perpetuum esse, posse enim deteri paulatim
  50. et a notissimo corpore vinci, quale quis scit, an non hoc sit
  51. Textor certe quimultas contriverit vestes, multis quidem posterior
  52. obiit, ultima vero prior, nec ideo homo veste vilior; quod a novissima
  53. victus est. itaque neno non stulte in morte confidimonisi abste
  54. demonstrare possit animam omnino immortalem esse
  55. Haec cum lebes simmiasque dixissent gravit valde omnes commoti
  56. ac perturbatisumque; mirabamurque attoniti, quam subito quam plansibilis socratis
  57. ratio fidem amisisset, illo inprimis objecto Harmoniae exemplo:.
  58. ut vix amplius ulli rationi imposserum tuto fidendum videretur
  59. Ego vero, ait Ptaedo, saepe admiratus sum socratem,
  60. sed nunquam magis, quam tunc mirificam ejus sopientiam suspexii
  61. Ita benigne ex accepit verba objicientes, ita sagaciter nos sensit
  62. commotos, denique ita opportune remedium adhibuit, nsqujacentesq animos.
  63. Herum erexit. Nobis enim silentibus ille ita coepit,: i video
  64. amici, vos inopinata difficultate perturbatos in eum venisse statum,
  65. ut cavendum dobis valde videatur, ne rationum osores atque contentores
  66. efficiamini, quo nihil accidere homini periculosius potest. Est u
  67. eadem vero, origo odii erga rationes, quae misanthropiae. Qui homins humanum genus
  68. odio habent, ab aliquo valde familiari et amico, turpiter decepti
  69. nihil usfiam jussi et honesti inter homines esse credunt, non cogitantes
  70. Pares velenendtr taais nabique esse periariteo istair us percstu eb
  71. H et per se in telliguntur

Cite

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 6r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068584:0011?run=74