Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 6r
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 7v); this page is its right half.
The machine reads it as
- Phaedo Platonis contractus
- Martii 1676
- quidem et mente, sed ex consuetudine exercitationeque acquisitam, eos his
- feliciores apum et formicarum speciem indueres et rursus denique
- in humanam redire formam: in Deorum vero genus nulli fas
- est pervenire, pralter eos qui discendu cupiditate flagrantes
- et philosophati sunt, et puri penitus decessere. Hi nec paupertatem
- formidant, nec contemtum, nec corpori fingendo vivunt, sed
- animum colunt: hiis jam vivis philosophia paulatim animum
- a
- corpore solvit; ostendens quam faltax autorum auriumque judicium
- suadetque ab iis discedere, quatenus illis haerere non summa d cogit
- necessitas; seque in seipsam revocare, nec ulli credere proterquam sibi
- quatenus scilicet ipsa per seipsam intelligat quod libet goram quae
- per se existunt qua vero ipsa per alia consideret, quaeque in aliis
- alia sint, qualia sensibilia sunt, eorum nihil verum existitare
- Itaque philosophus illud considerat, qui vehementer doleat, aut delectetur
- aut cupiat, aut metuat, non ideo tantum nocere sibi, quod pecunias
- consumet aut aegrotabit, sed quod animi puritati officiat, quanquam
- hoc quod omnium damnorum maximum est, homines non animadvertant.
- xquare nec illud philosophi est, animum semel ad altiora erectum
- ruis alternis immergere sensibus, et atternis nunc polluendo se, minc
- purgando, ealternis ludere, aut ligando soluendoque mentem, Penelopes telam retexere,
- telam ordiri, sed agnitam semel veritatem constanter sequi, certum
- eoste hanc vitam ad quiddam aeternis divinisque cognatum migrantem, debere se
- humanis eximi malis. Qui hoc animo est, non metuit, ne corpore
- soluta corporis compage omnis in ventos vita recedat.
- cum haec socrates dixisset, longum factum est sitentium,
- omnibus tacite dicta recolentibus, cebes vero et Simmias parumper
- invicem colloeuti sunt. Nos vero intuitus socrates, si alia quaedam agitatis
- nihil dico, si vero aliquid hic desideratis, ne vereamini eloqui
- Tum simmias, dubitavimus ego atque hic Cebes an tibi ultra interrogando
- negotium facessere hoc rerum statu conveniret, sed vicit amor discendi,
- ne aliquando nobis ipsi exprobremus, quod nunc siluerimus; sed et
- extortatio tua animos fecit. Itaque eo redit dubitationis nostrae
- caput, quae de anima a te tam praeclare dicta sunt, dici, posse
- de harmonia, aliisque id genus, nam et ipsam esse infvisibile quiddam,
- et incorporeum, et perpulchrum, et divinum in lyra rite temperata
- at ubi quis fides inciderit, nullum esse, nisi quis argumentis quibustu,
- conficere velit, cum lyrae fides tempore ad putrescendum indigeant
- parmoniam illam longe diviniorem, non posse statim perire
- vide ergo quid illis respondeas, animam quandam temperationem
- esse qualitatum corporis, ac turbata concinnitate primam interire.
- Tuni Socrates, memoranda sunt, quae objicis, simmia, sed et
- (ebetem si placet audiamus, si quid illi separatim displiceta Tum
- Cebes, ego nere diffitea a te nisi grave dictu esset, demonstratum dicerem
- eutarem, quod anima fuerit ante corpus, sed et illud quod nondum
- concedit simmias, tibi annuo animum corpore validiorem ac diuturniorem
- esse, sed non ideo sequi perpetuum esse, posse enim deteri paulatim
- et a notissimo corpore vinci, quale quis scit, an non hoc sit
- Textor certe quimultas contriverit vestes, multis quidem posterior
- obiit, ultima vero prior, nec ideo homo veste vilior; quod a novissima
- victus est. itaque neno non stulte in morte confidimonisi abste
- demonstrare possit animam omnino immortalem esse
- Haec cum lebes simmiasque dixissent gravit valde omnes commoti
- ac perturbatisumque; mirabamurque attoniti, quam subito quam plansibilis socratis
- ratio fidem amisisset, illo inprimis objecto Harmoniae exemplo:.
- ut vix amplius ulli rationi imposserum tuto fidendum videretur
- Ego vero, ait Ptaedo, saepe admiratus sum socratem,
- sed nunquam magis, quam tunc mirificam ejus sopientiam suspexii
- Ita benigne ex accepit verba objicientes, ita sagaciter nos sensit
- commotos, denique ita opportune remedium adhibuit, nsqujacentesq animos.
- Herum erexit. Nobis enim silentibus ille ita coepit,: i video
- amici, vos inopinata difficultate perturbatos in eum venisse statum,
- ut cavendum dobis valde videatur, ne rationum osores atque contentores
- efficiamini, quo nihil accidere homini periculosius potest. Est u
- eadem vero, origo odii erga rationes, quae misanthropiae. Qui homins humanum genus
- odio habent, ab aliquo valde familiari et amico, turpiter decepti
- nihil usfiam jussi et honesti inter homines esse credunt, non cogitantes
- Pares velenendtr taais nabique esse periariteo istair us percstu eb
- H et per se in telliguntur
Cite
Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 6r. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068584:0011?run=74