Search the Nachlass

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 6v

Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.97.

Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text

One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 7r); this page is its left half.

The machine reads it as

  1. si certamina vitiorum instituenda essent, paucos in hoc quoque genere
  2. summos fore. Sed in hoc dissimiles rationibus homines hono hm hominem
  3. quod homo hominem decipit, at non ratio sed homo ratiocinandi arte
  4. crens seipsum quod non ut homo ratta ita ratio hominem
  5. decipit, sed homo ratiocinandi arte carens seipsum. Siquis qui
  6. speciosis quibusdam argumentis huc illid illuc jactetur, nec demonstrationes
  7. a dispulationibus Utramque partem tueri parati sunt, a huc derique de veniunt,
  8. ut nihil putent esse certum; hi non sibi tantum miseri, sed et aliis
  9. nocent, quibus animum fascinant, ut rationes immutabiles
  10. plansibilibus verbis non dignoscentes semel percepta quique firmis
  11. rationibus cognitis mox plansibilibus verbis abripiuntur, in velut aegri
  12. culpam a se in ipsas transferunt rationes, casque tota vita
  13. odio habent, quati jam ab a illis decepti unde reliqua ipsis
  14. vita aaeca, et corporeis impulsibus amoxia est. Hiporro cum disputant
  15. id tantum agunt ut vincant, ego, ut in hoc articulo mortis,
  16. id ago ut satisfaciam ipse mihi; qnu ubi me illud jam ab initio argumentum
  17. exertat. Si vera sentiam, ita credere operae pretium sin extinguar
  18. morte, breve hoc erroris mei malum fore. Vobis vero opera danda
  19. est, ne quid dicam quod vos decipiat, neque velut apis aculeo in
  20. vobis relicto anfugiam.
  21. Nunc ergo ad vestras
  22. objectiones o Cebes ac simmia venio: atque illud ante omniq
  23. quaero, an etiamnum credatis, discere esse reminisci. Assensere;
  24. ergo, inquit socrates, jam statim tibi ostendam simmia, animam
  25. non esse harmoniam corporis; cum faert fuerit autes, qhoc corpus
  26. seientiam cu reminiscitur, utique in corpore isto non habuit, uti supra
  27. ostendim Elige ergo simmia, nimam esse harmoniam malis, an
  28. vero inquit simmias, fateor ac fatebor
  29. semper posterius ete it a pulerum, ita liquido demonstratum videtur
  30. s
  31. nam quod de harmonia admiseram, erat ex congruentia quadam, quod
  32. genus argumentorum infidum esse d, nec demonstrationibus
  33. opponi posse, docet Geometria. Qua Hic adde, o simmia, harmonium
  34. non duiere fides, sed se qui nec quicquam un quam edere partibus adversum
  35. unde contemperata est, at mens ut vides corpus ducit: Praeterea ipsum
  36. plus minus ve variat comsonantiam, gracus scilicet contemperationis
  37. majorem minoremve red dit harmoniam; quid quis vero aliquam
  38. dicat alia magis minus ve animam esse; aut prout, melior pejorque
  39. est, aliam atque aliam esse; et virtuosam a vitiosa, tantum differre
  40. quantum consonantia a dissonantia, quod essent ergo animae duimabus
  41. consonantiam aut dissonantiam, vitium scilicet aut virtutem supervenite. Denique colloqui quodam modo harmoniam fidibus
  42. Lantmae, et ipsi consonantiae, animae scilicet aliam rursus
  43. Ad haec Cebes miratus sum quam subito, primo statim impetu
  44. harmoniam illam confeceris, quae mihi tam formidanda videbatur
  45. nec dubito quin idem meis quoque rationibus sit eventurum. Ad haec
  46. cin soerates puus ista, amice: parcius ista amice, ne va invidia
  47. nobis sequentia interturbet, sed haec quidem Diis curae erunt
  48. Ego ad rationem tuam venio, cui ut satisfaciam, altius ordiendum est
  49. a generationis et corruptionis causis. Ego, o Cebes cum juvenis
  50. essem mira natu cupidita naturalis scientiae cupiditate flagrabam
  51. tunc autem ex materia et partibus cuncta componebam, et opinabar
  52. manifestum hominem cibo potuque augeri: tunc si quis quae sisset
  53. de duobus hommibus sibi propinquis, dixissem alterum altero capite majorem,
  54. denarium octonario quod praeter octonarium contineret duo.
  55. Haec vero igitur juvenis clara ac manifesta putabam, postea
  56. coepi ita occoecari, ut nihil horum amplius liquido intelligere viderer.
  57. Quod adeo verum est, utne nunc quidem mihi persuadere
  58. possim, si quis unum uni addat, tunc vel illud unum cui unum
  59. adjunctum est fieri duo, vel adjunctum et id cui adjunctum est, propter
  60. alterius ad alterum adjunctionem evadere duo Miror enim cum separata
  61. essent utrumque fuisse unum, nunc congressione atque appropinquatione
  62. facta esse duo. Nec si quis unum dividat adhuc possum persuaderi
  63. hanc divisionem tausam esse, ut fiant duo eandem ob sam quae
  64. facit ut non intelligam quomodo opracti faciat unum. Unde facile
  65. judicatis cur cateras rerum generationes multo minus intelligam, hac quidem via.
  66. Quae cum ita saepe mecum revolverem, forte accidit, ut audirem aliquid
  67. e
  68. de Libris Anaxagorae, qui apebut mentem omnia exornare, omniumque
  69. causam esse: hoc ego causae genere magnopere sum delectatus
  70. patabam enim si mens omnia exornaret, singula per hanc ita
  71. esse disposita, ut optime disponi potuerant. itaque si quis quaereret
  72. in aliqua generarentur aut interirent, quaerere tantum debere, quid sit
  73. H neo mirum est harmoniam interire
  74. primam, quae ultima producitur
  75. quod in anima contra est.
  76. quae cum prae extiterit poterit
  77. superesse
  78. et sprovere se, et poenas infligere, quod anima
  79. corpori facit, au quis quam somniabit
  80. nemo dixerit
  81. H ac partium septarationem

Cite

Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 3, 10, fol. 6v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068584:0012?run=74