Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 6, 6, fol. 1v
Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. Mean line confidence on this page: 0.92.
Original at the GWLB · Page image · Annotations (IIIF) · Download text
One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 2r); this page is its left half.
The machine reads it as
- Lih. 1. Capit. Error miseriae humanorcausa est;
- Affentione tantum
- opus est ut eoitetur. Quaeramus causam erioram Srentis faultates intellecti
- et voluntas Intellectus recipit ideas voluntas inclinationes. Idea est instum
- figurae, inclinatio instar motes. Ut duae sunt figurr alia externa rei quae propii
- sigura dicitur, alia interior, quam configncationem sitexturem e dicere possis At
- alio idect (id est objecta mentis immedrata) exterm nobis Exhibeat (+ quateus externis
- termiinemur +) aliae nostras sensationes, et hae idea posteriores nihil cliud sunt quam
- modificationes animae, secu priores. pliores in Deo esse infrn astendere
- Conaluo, hoc parum qabile si non et de posterioribus dici potest+) possunt quidem melinationes
- reseruntgo (+ furbatur nonnihut opium autorisex eo quod ideas distinctas vult
- facultas possiva, voluntas activa mihi videtur omnis seusus seu percepsio involvere sopent se contenter vraisemblance dans les screneis de practi parce que le
- ut quagrati vult extra nos esse in Deo, confusas in nobis non gene ergo respondent
- figaris, quo sicet externae, sunt tamen in materia 1) Intellectus pour est
- uandam affiormationem, eacuquei voluntate independentem,) Materim mulita figura
- externo parum mutatum, interna seu configuratione multum. ita
- Quoad vgluntatem
- se sensiones magis mutant animam quam ideae.
- motui comparandam ut antor rerum est causa motuum ita et incligationum
- motus, nisi a causis parteutalibus deter
- dotantas est cio animae naturalis versus bonum
- inclinationes a deo rectae m
- in genere libertas est facultas gmentis deferminandi hanc impressionem ad obs ecta
- amandit ena honum
- veera in genere, et felicitatem, sed hancshabet ut cum objectam alc quod
- Libertatem non habet anima
- ei adhae reat invincibiliter sed possit ab eo avertere
- miventur.
- sed et et ad alia bona tenderes viunionis cum bono univer sabi ita ex liberta
- perticularia
- particulare amat, non
- Cap. elou intellectus , udicat, sed voluntas. Intellectus tantum perripis
- Jadicandi est, quoties non summa evidentia est.
- retum relationes, simplici quadam operaoe mentis. Voluntas judicatu licet tunc cum
- evidentia judicare nos facit, nec liberum judicium est, voluntarium nobis esse non videntur
- res nobis evidentes apparent, nisi cum oantas eiu facies respectusque meas
- residerare ut aliquid amphriconsideret
- intellectus (a ooscura hac via quodo quod in altis desidernt is voluntas, aisi quad jam cognvcies
- examinavit. Quo facto cum voluntas non pote
- quiescere cogitur et hoc est judicium, cum veronondum ora excussa sunt, aut certe non
- sumquam
- summus certi omnia excussa esse laberum est non consentire, hoc est voluntas jubere potet
- Cum saepe oecurrant volum veritates particularis
- de qribus dubitare non possumus, nunquam vero accurcaut bona partralaria de
- quibus an sunt amandu dubitare non possimus, non ita facile notamus judicia nostra
- ut infellectus pergat.
- esse libera. videtur omne juiciam esse perceptio cum quaedam agendi conatio
- aspenditur judicium, nisi
- didicissemus perceptiones intetis v conjungendas esse, ommnibus perci
- et ribertitis est uti et
- s refringitur
- cum ab alio egendi conatu
- ossumus si non probo, possumus etiam a manifestis r et convicturis deique
- perus usu
- animum ad alia, ut convictionem declinemus 1) nec consentianique tisi coacti, forces
- ptonibus fidem ad hiberemus +)
- par les reproches interieurs de nostre raison E, elle parle donc.
- licuud nobis exprobrat+ Multa habet de la voix.
- udicat igitur rato, si aut danc qu’el y ait eu nous un autre jugement que de celuy
- aut
- qui e de Deu se trouvent ens pous, se lons. Angustui +)
- ipte eternelle,
- nous devons faire de nostre liberté, c’est de nous en seroir autant que nous le pouvons
- est à dire ne consentir jumais à quoyque que ce soit jusqu’à ce que nous y soyons
- Et mox: dn ne doit conmais
- douver de consendentent entier qu’aux propositions qui paroissent’evidemment
- oence forces par des reproches interieurs de nostre raison
- re la volonte, il faut que non seulement les idées mais en cor les propt enuntation
- l’usage que
- vrages, qu’on ne puisse lesrefer le leur refuser sans sentir une peine interienpe
- ’est adire sans que l’on connoiss qu’on
- l’on ne vouloit pas consentir ou s
- peut tousjours faire un usage desa liberte mêmes contreles pens grandes evidances Cinsistebat imperium sritus animae incorpus sed non potuisset his admissis
- et des réproches secrets de sa raison
- con vouloit atendre sor pouvoir sur les choses sur lesquelles elle n’en a
- serot un mannais usage de saliberte si
- primum dicit A c’est adire B mox B c’est a dite
- Non explical ce que c’est que cette pervé interreure et reproches Geerets.
- plus (+ HaC obscura,
- aller à peuser à autres choses. Comment sçavoir si on L’examine ton
- ex cettemaniere il n auroit samals des evidence. pour faire un
- ragement il faudroit tousjours un autre jugement reflexio, si ou a examiné tous
- his comment cela est l
- il même il faudroit le connoiptre clairemet
- intirone jamais infallible
- primum etea q quod nestrimen qe nostrae conscrentie
- depend delu memoire dont le temoi mage
- eu le laissit
- proximae deinde propositionum probatarum, quarum contradictoriu
- videtur involdere conatum
- res rapporis
- apportis
- el celt
- indicia infallibilia sunt
- agendi, velent videture esse juvicium vero non refractum sed erumpentem
- videtur esse in fide aliqu
- vidermus implicare contradictionem.
- nes
- damis idicum
- pluntas et obedientia summtl multis haec ambius urtalibus laborant. Cum mens
- auus sed agnuus quia volumus.
- non ayat ex se, imo revera non agat, sed mutetur tantum, quod voluntas dicatur
- son sudi cmus quine
- activa facultas mentis 2ar voluntas est quae id iquud in praesenti statu mentis est
- an intellectus est pussio animae
- utu
- ho s
- an con
- causa seqventis, seu vis sive conitus animae in untationem;
- praesentis ad sequentem +) quomodo possumm velle dimidiate, sans donner
- sentement entier cuum omnis voluntas videatur esse prena, nempe conatus agendi
- fgars intililae
- ∞
Cite
Leibniz-Handschriften zur Philosophie LH 4, 6, 6, fol. 1v. Machine transcription, not an edition: Leibniz Legible (model FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74). https://leibnizlegible.com/page/00068628:0002?run=74